Çöpçüler

Kiltaş’ı Silivri’ye, yeni fabrikasına taşıdık ya; bizden mutlu, bizden umutlu, bizden gururlu kimse yoktur sanırsınız.

Yok yok, maalesef öyle değil kazın ayağı.

Bürokrasiyle boğuşmamız bitmek bilmiyor. 4,5 sezon oynayan Yaprak Dökümü gibi uzadıkça uzuyor. Bakalım neler olacak!.. Tamam, herkes Necla ile Leyla’nın akıbetini gözünü kırpmadan takip ediyor ama olan evin babasına oluyor, bunu düşünen yok. Maazallah bu gidişle Ali Rıza Bey’den daha kötü olacak akıbetim.

Efendim, malumunuz dört aydır gündemimiz ve yaşama gayemiz fabrikaya elektrik bağlatma konusuydu. “Biz sizden bir türlü elektrik alamıyoruz, bu iş olmayacak galiba” dedik durduk, nihayet elektriğimizi bağladılar.

Şimdi de bir çöp meselesi var.

Diyeceksiniz ki, “Siz de sürekli sorun yaratıyorsunuz. Üzümün sapı, armudun çöpü diyorsunuz.”

İnanın biz öyle demiyoruz. Biz, “aslan yattığı yerden belli olur” misali, tüm yaşadıklarımıza rağmen temiz bir sayfa açmak, umutla ve iyilikle işimizi ve varlık sebebimizi sürdürmek istiyoruz. Ama olmuyor işte!

Yaz aylarında bulunuyoruz. Sıcaklar başladı. Kocaman bir fabrika. Artıkları, atıkları, çöpleri birikiyor. Birikmesin istedik.

Hemen Temizlik İşleri Müdürlüğüne başvurduk. Bize artıklar için çöp konteyneri verin dedik. Vermediler.

Canınız sağ olsun dedik, kendi konteynerimizi almaya karar verdik. Ama baktık iş bununla bitmiyor. Kamyonu lazım, şoförü lazım. Hepsi ayrı bir maliyet. Oldu olacak çöp işine girelim!..

Sonunda iki tane çöp konteyneri geldi. Tamam diyecektik ki, bir saat sonra arabayla geldiler, “af edersiniz, yanlış getirmişiz” diyerek aldılar götürdüler. Yerine iki tane ikinci el, kirli çöp konteynerleri bıraktılar.

“Eh, Allah razı olsun” dedik. İyi tarafından bakalım da artık şu kötü giden her şey kötü gitmesin diye düşünüyoruz. Hatta bir atasözüyle kendimizi rahatlatmaya çalıştık:

“Eskisi olmayanın yenisi olmaz.”

Bu sözün verdiği sakinleştirici etkiyle fabrikada uykuya dalmışım…

O da ne!

Büyük bir gürültüyle uyandım. Yer yerinden oynuyor, fabrikaya bir haller oluyor diye korktum.

Meğer gelenler konteyneri boşaltmaya gelen çöpçülermiş. Tangır-mangır çalışıyorlar. Ve saat gecenin 5’i.

Bu saatte geliyorlarmış burada…

Bu ses, bu korku uykumu da kaçırdı şimdi.

Koyun saymakla uyunmuyor, dilimde Erkin Koray’ın “Çöpçüler” şarkısı, kendime göre uyarlıyorum:

“İşten yana şansım yok

Ağlıyorum derdim çok

Umudumu kaybetmişim

Sordum sordum bilen yok.

Bu gece çok aradım

Aradım bulamadım

Kör olası çöpçüler

Uykumu süpürmüşler”

İyi uykular Türkiye!..

Nejat Gümüş

26 Temmuz 2015, İstanbul